#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 692) «زور سلطانی» و «غرور نادانی»! من ناخدای بی خدایی را دیدم که با «زور سلطانی» و «غرور نادانی»، کشتی ملّت را به جای «ساحل نجات»، به سوی «گرداب ممات» می راند. به رغم راهنمایی«داوران دلسوز» و «روشنگران شب افروز» همچنان «راه هلاک» و «چاه مغاک» را «می پیمود» و «پندآموز...

#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 693) «غول قدرت»یا «شاغول عدالت»؟! هیچ انسانی آن قدر «خودساخته» و «خداشناخته» نیست که «قدرت» و «شوکت» در او متمرکز گردد و «به فساد نگراید» و «بر بیداد نیفزاید». «قدرت» بیرون از «دایره نظارت» «زور می زاید» و «بر غرور می افزاید». «ستایش خودکامه» بدون «پایش برنامه» از «خ...

#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 694) «تن به تحقیر» و «سر به زنجیر»! شیوه «خودکامگان جهان خوار» و «مستبدّان ستمکار» این است که نخست مردم را «تحقیر می کنند» و سپس «به زنجیر می کشند». انسان تا «تن به حقارت نسپارد»، «سر به اسارت نمی گذارد». (فَاستَخَفَّ قَومَهُ فَاَطاعوهُ - با الهام از سخن قرآن درباره ...

#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 695) «مایه تکامُل» و «سرمایه تعامُل» ذهن «انسان مُتعصِّب» و «باایمان مُتصلِّب» چون مردمك چشم است، كه هرچه بيشتر بر آن نور بتابد، «تنگ تر» و برای درک و دیدن، «دَنگ تر» مي شود. «ذهن مات» چون «چتر نجات» است! تا «باز» و «آماده پرواز» نشود، نمی تواند «مِهرِ آتشگون» و «سپه...

#دل_دیدنی_های_شهرسرب_وسراب(فرگرد 696) «پرچمِ هستي» و «عَلَمِ اَلَستی» هر «جوان وَرجاوَند» و هر «انسان اندیشمند» می کوشد تا «پرچمِ هستي» و «عَلَمِ اَلَستی» خود را بر بلندای چکاد اندیشه های خود «برافرازد» و با افکارش، دنيايش را «بسازد». آنان که «مغز دارند» و «نغز می نگارند»، خود اندیشمندانه «سرشت را م...